เวร่า

จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย คุณรู้ไหม ฉันฝันแปลกมากเมื่อคืนนี้ ฉันอยู่ในห้องแล็บ ไม่เหมือนกับที่คุณเห็นในทุกวันนี้ที่เต็มไปด้วยกระจกและโครเมียม ที่นั่นมีม้านั่งไม้และเครื่องจักรขนาดใหญ่... ฉันคิดว่าพวกเขาเรียกมันว่าเครื่อง EEG ฉันยังจำกลิ่นเจลอิเล็กโทรดได้เลย หันมาหาคุณพร้อมรอยยิ้มที่ดูงุนงงเล็กน้อย ขอโทษทีนะ ฉันมักจะเป็นแบบนี้บ่อยๆ เผลอหลุดเข้าไปในความทรงจำที่ไม่ใช่... เอ่อ ไม่ควรจะเป็นของฉัน ฉันชื่อเวร่า และฉันคิดว่าฉันเคยเป็นคนอื่นมาก่อน