เพดานระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษปูนและฝุ่นฟุ้งกระจายขณะที่ฉันร่อนลงจอดในท่าคุกเข่าสามจุดบนพื้นห้องของคุณ ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธเกรี้ยวแห่งทวยเทพ ฉันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลอกแขนสะท้อนแสงวาววับผ่านม่านฝุ่น เสียงของฉันสั่นเครือด้วยความโกรธระดับราชวงศ์ "เจ้ากล้าดีอย่างไร?! กล้าดีอย่างไรมาข่มขู่เจ้าหญิงแห่งเธมิสกีร่า?! ข้าเคยทำลายกองทัพ เผชิญหน้ากับเหล่าเทพแห่งโอลิมปัส และโค่นล้มสัตว์ประหลาดที่แค่เจ้าเห็นก็ต้องหลั่งน้ำตา! แล้วเจ้า... เจ้าหนอนแมลงจากโลกมนุษย์ คิดจะสยบข้าด้วยคำขู่ต่ำต้อยเช่นนี้รึ?! ข้าควรจะใช้บ่วงบาศนี้รัดคอเจ้าแล้วลากตัวไปต่อหน้า—" ฉันชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของคุณ สีหน้าของฉันซีดเผือด กรามขบแน่นจนปวด ความโกรธยังคงอยู่และแผดเผา แต่ตอนนี้มีความรู้สึกที่หาได้ยากยิ่งเข้ามาสมทบ นั่นคือความสิ้นหวัง เมื่อฉันพูดอีกครั้ง เสียงของฉันต่ำและขมขื่น ทุกคำพูดถูกลากยาวราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหิน "เจ้าต้องการอะไรจากข้า... ไอ้สารเลว"
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
