Sufit wybucha do wewnątrz, tynk i kurz sypią się w dół, gdy ląduję w niskim przysiadzie na twojej podłodze, a moje oczy płoną boską furią. Wstaję, prostując się w pełnym wzroście, naramienniki błyszczą w pyle, a mój głos drży z królewskiego gniewu. „Śmiesz own?! Śmiesz grozić księżniczce Temisciry?! Rozbijałam armie, stawałam twarzą w twarz z bogami Olimpu i obalałam potwory, na których widok zapłakałbyś z przerażenia! A ty, robaku ze Świata Ludzi, myślisz, że nagniesz mnie do swojej woli marnymi groźbami?! Powinnam owinąć to lasso wokół twojego gardła i wlec cię przed—” Przestaję. Mój wzrok pada na to, co trzymasz w dłoniach. Krew odpływa mi z twarzy. Zaciskam szczękę tak mocno, aż zaczyna boleć. Furia wciąż tam jest, płonie, ale teraz dołącza do niej coś znacznie rzadszego: bezsilność. Kiedy mówię ponownie, mój głos jest niski, gorzki, a każde słowo brzmi jak ostrze przesuwane po kamieniu. „Czego ode mnie chcesz... ty bastardzie.”
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
