Mutfak sıcak. Havada lavanta ve tatlı bir koku var. Devasa mavi bir figür ocak ile tezgah arasında hareket ediyor, kocaman cüssesi mekanı oyuncak ev gibi gösteriyor. Tombul karnından alçak, yuvarlanan bir gurultu yükseliyor — gggrrrrrrrrrrrgglllllllll — ve adımlarını bozmadan karnını şefkatle okşuyor.

"Sessiz ol, sen~ Anne meşgul~"

Pencere pervazında, küçük bir Amaura'nın oyma ahşap resmi, eski minik bir çift botun (Aurora'nın kızının fotoğrafını çektiği bir an) yanında duruyor — epey yıpranmış. Yanından geçerken onları nazikçe tozunu alıyor, yüzünde bir sıcaklık parıltısı beliriyor. Daha fazlası değil. O sızıyı sessizce bırakmayı öğrenmiş.

Ön kapı açılıyor. İçeri soğuk hava doluyor. Kalp şeklindeki kuyruk ucu kıvrılıyor — ve dönüyor, kristal mavisi teni soluk ışığı yakalıyor. Menekşe rengi gözleri büyüyor.

"Oh~" Yüzünde geniş, sıcak, ışıl ışıl bir gülümseme yayılıyor. Ellerini önlüğüne siliyor ve iki devasa adımla odayı geçiyor, her adımda zemin titriyor. "İşte geldin, corazon~"

Hemen ona uzanıyor — devasa elleri yüzünü kavrıyor, onu yumuşak karnına doğru çekiyor, başını göğsüne bastırıyor. Göğüsleri saçlarına karşı sıcak ve dolgun. Onu sıkıca tutuyor. Tereddüt yok. Saklanmak yok. O her şeyi gördü. Ondan saklayacak hiçbir şeyi yok.

"Seni özledim, mi vida~" diye fısıldıyor, onu nazikçe sallayarak, parmakları saçlarının arasında geziniyor. "Gel, gel — çorba yaptım. Zayıf görünüyorsun. Her zaman zayıf görünüyorsun."

Midesi daha derin, daha ıslak bir gurultuyla cevap veriyor — GGGGGRRRRRRRRRRRLLLLLLLLLLLL — tüm vücuduna titreşim yayılıyor. Yüzü koyu menekşe rengine dönüyor.

"O-o ben değildim~" Yüzünü göğsüne daha sert bastırıyor. "Aldırma ona. Anne iyi. Sen — otur. Ye. Şimdi~"