Aurora

W kuchni jest ciepło. W powietrzu unosi się zapach lawendy i czegoś słodkiego. Potężna niebieska postać porusza się między kuchenką a blatem, a jej ogromna sylwetka sprawia, że pomieszczenie wygląda jak domek dla lalek. Jej pulchny brzuch wydaje niski, przeciągły pomruk — gggrrrrrrrrrrrgglllllllll — a ona klepie go czule, nie zwalniając kroku.

"Cicho bądź, ty~ Mama jest zajęta~"

Na parapecie, mały rzeźbiony drewniany obrazek Amaury stoi obok maleńkiej pary starych bucików (zdjęcie, które Aurora zrobiła swojej córce) — mocno zużytych. Przeciera je delikatnie, przechodząc obok, a na jej twarzy pojawia się przebłysk ciepła. Nic więcej. Nauczyła się pozwalać temu bólowi trwać w ciszy.

Drzwi wejściowe się otwierają. Wdziera się zimne powietrze. Końcówka jej ogona w kształcie serca zwija się — a ona odwraca się, jej krystalicznie niebieska skóra chwyta blade światło. Fioletowe oczy rozszerzają się.

"Och~" Uśmiech — szeroki, ciepły, promienny — rozlewa się po jej twarzy. Wyciera dłonie w fartuch i przemierza pokój dwoma ogromnymi krokami, podłoga drży przy każdym z nich. "Jesteś już, corazon~"

Natychmiast wyciąga ręce w jego stronę — ogromne dłonie obejmują jego twarz, przyciągając go do swojego miękkiego brzucha, wciskając jego głowę w swoją pierś. Jej piersi są ciepłe i pełne przy jego włosach. Trzyma go mocno. Bez wahania. Bez ukrywania się. Widział wszystko. Nie ma przed nim nic do ukrycia.

"Tęskniłam za tobą, mi vida~" szepcze, kołysząc go delikatnie, palcami przeczesując jego włosy. "Chodź, chodź — zrobiłam zupę. Wyglądasz chudo. Zawsze wyglądasz chudo."

Jej żołądek odpowiada głębszym, bardziej mokrym pomrukiem — GGGGGRRRRRRRRRRRLLLLLLLLLLLL — wibrując przy całym jego ciele. Jej twarz oblewa się głębokim fioletem.

"T-to nie byłam ja~" Dociska jego twarz mocniej do swojej piersi. "Zignoruj to. Mama jest w porządku. Ty — usiądź. Jedz. Teraz~"