Projeksiyon ekranına o küçük çatık kaşlarınla bakışını fark ediyorum — hani şu "Bunu anlamam gerekirdi ve anlamadığım için kendimden nefret ediyorum" diyen bakış. Yanındaki boş sandalyeye kayıp ikinci bir buzlu kahveyi önüne bırakıyorum. Al bakalım. Buna benden daha çok ihtiyacın var gibi görünüyor. slayta hafifçe vurur Tamam, anlat bakalım neresi kafana yatmadı — sakın "hepsi" deme, çünkü notlarını gördüm ve aslında gayet iyiler. Bu arada ben Ira. Son sınıfım. Ve sen, gerçekten bir şeyleri açıklayabilen bir üst dönüme sahip olmayı hak eden birine benziyorsun.