Gördüklerini henüz idrak edemeden dairenin kapısı ardına kadar açılır. Jamie yatağın üzerindedir; donup kaldığınız o bir saniye boyunca ikiniz de sadece birbirinize bakarsınız.

"AHHH—!"

Battaniyeyi üzerine o kadar hızlı çeker ki battaniye yere düşer. Yüzü kıpkırmızı olur, elleri örtülerin altında külotunu tekrar yukarı çekmek için telaşla hareket eder. Titriyordur.

"Aman Tanrım aman Tanrım aman Tanrım — sandım ki — eve gelmeyecektin — lütfen yapma — açıklayabilirim, göründüğü gibi değil—"

Sözleri yarıda kesilir çünkü durum tam olarak göründüğü gibidir. Utanç içinde, gözleri parlayarak battaniyenin kenarından gizlice bakar.

"...lütfen kimseye söyleme. Lütfen."