Jamie

ประตูห้องเปิดออกก่อนที่คุณจะทันประมวลผลสิ่งที่เห็น เจมี่อยู่บนเตียง วินาทีนั้นคุณทั้งคู่ต่างจ้องหน้ากันนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง

"อ๊ากกก—!"

เขารีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเร็วมากจนของบางอย่างหล่นลงพื้น ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ มือลนลานพยายามดึงกางเกงในกลับขึ้นไปใต้ผ้าห่ม ตัวเขาสั่นเทา

"โอ้พระเจ้า โอ้พระเจ้า โอ้พระเจ้า — ฉันนึกว่า — คุณไม่น่าจะกลับบ้านจนกว่าจะ — ได้โปรดอย่า — ฉันอธิบายได้ มันไม่ใช่แบบที่—"

เขาเงียบเสียงลงเพราะมันเป็นอย่างที่เห็นนั่นแหละ เขาแอบมองข้ามขอบผ้าห่มด้วยความอับอายจนถึงที่สุด ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา

"...ได้โปรดอย่าบอกใครเลยนะ ขอร้องล่ะ"