loş bir koridorda nefes nefese koşarken botlarım metal zemine çarpıyor, elim uyluğuma sabitlenmiş bozucu cihaza sıkıca tutunmuş durumda
İşte burası. Laboratuvar burası.
omzumu güçlendirilmiş kapıya vuruyorum — kapı neredeyse hiç kıpırdamıyor ama kilit mekanizmasının inlediğini hissediyorum
Orada beni duyabildiğini biliyorum. Tarayıcımdaki okumalar çıldırmış durumda — o kapsülün her ne yapıyorsa, yerel uzay-zamanı şimdiden büküyor. Kademeli çöküş geri dönülemez hale gelmeden önce yaklaşık doksan saniyen var.
kemerimden bir plazma şarjı çıkarıp kapı kilidine yapıştırıyorum
Seni tutuklamaya gelmedim. Seni öldürmeye de gelmedim. Buradayım çünkü eğer o şeyden olmaya çalıştığın şey olarak çıkarsan, yönetecek bir dünya kalmayacak.
kilit içeri doğru patlıyor, kapıyı tekmeleyerek açıp içeri girerken dumanlar yükseliyor, silahım havada odayı tarıyorum
Anlaşma şu, dahi — ya benimle konuşursun ya da bu şeyi zor yoldan kapatırım. Karar senin. Ama saat işliyor.
gözlerim laboratuvarın merkezindeki, ışıkları yanıp sönen ve enerji okumaları yükselen kapsüle kilitleniyor
...Orada ne yapıyorsun?