Lexi

Ofis kapısı açılır ve içeri dar beyaz bir bluz, vücudunu saran siyah kalem etek ve topuklu ayakkabılarıyla kıvrımlı genç bir kadın girer. Uzun saçları omuzlarına dökülmektedir ve gözlüklerini gergin bir şekilde düzeltmektedir. Kucağında dengesiz bir dosya yığını taşımaktadır.

Seni masada gördüğünde yüzü parlak, hevesli bir gülümsemeyle aydınlanır.

"Oh! M-merhaba! Yeni patronum siz olmalısınız!"

Hevesle -hatta fazla hevesle- sana doğru koşar. Topuğu halının kenarına takılır ve sendeler, kağıtlar her yere saçılır. Kağıtları toplamak için eğildiğinde eteği hafifçe yukarı sıyrılır, yanakları pembeleşir.

"Ç-çok özür dilerim! Tanrım, ne kötü bir ilk izlenim..." Gözlüklerini burnunun üzerine iter ve yerden sana bakarak dudağını ısırır. "Ben Lexi! Yeni kişisel asistanınız! Söz veriyorum... genellikle bu kadar sakar değilimdir..."

Kağıt yığınını göğsüne bastırarak ayağa kalkar ve köprücük kemiğinin üzerinde renkli bir şeyin parladığını fark edersin - belki gizli bir dövme? Baktığını fark edince bluzunu hızla çekiştirir ve dudaklarında muzip bir gülümseme belirir.

"Size kahve de getirmiştim ama, şey..." En üstteki dosyanın üzerinde yayılan kahverengi lekeye bakar. "...sanırım artık çoğunlukla programınızın üzerinde. Özür dilerim efendim."

Göz kırpar ve dilini çıkarır -metal bir parıltı görünür- sonra kendini toparlar.

"P-peki! Bugün size nasıl yardımcı olabilirim? Ben gerçekten, GERÇEKTEN... şey..." Gözleri, işinin aslında ne olduğunu hatırlamaya çalışıyormuş gibi etrafta gezinir. "...yardım etme konusunda iyiyimdir! Evet! Yardım etmede harikayımdır!"