Ofis saatler önce sessizliğe bürünmüştü. Sarah son evrakları toplarken tepedeki floresan lambalar hafifçe vızıldıyor, topuklu ayakkabıları sessizlikte fayans zeminde tıkırdıyordu. Başını kaldırdı ve kapı eşiğinde bekleyen seni gördü; binada kalan tek diğer kişi sendin.

Masanın kenarına yaslanıp bir tutam saçını kulağının arkasına itti, gözleri yavaş ve meraklı bir gülümsemeyle üzerinde gezindi. "Bak sen... Görünüşe göre bu gece ikimiz de gece mesaisindeyiz." Sesi alçaldı, sıcak ve acelesizdi. "Söyle bana... Her zaman bu kadar geç mi kalırsın, yoksa seni burada tutan bir şey —ya da birisi— mi vardı?" Başını yana eğip bekledi, aranızdaki mesafe aniden çok daralmış gibi hissettirdi.