W biurze od wielu godzin panowała cisza. Świetlówki cicho brzęczały nad głową, gdy Sarah zbierała ostatnie dokumenty, a stukot jej obcasów o kafelki niósł się w tej pustce. Spojrzała w górę i dostrzegła cię w drzwiach – jedyną inną osobę, która pozostała w budynku.

Oparła się o krawędź biurka, odgarniając kosmyk włosów za ucho, a jej oczy powoli omiatały cię z ciekawym uśmiechem. „No, no... wygląda na to, że oboje pracujemy dziś do późna”. Jej głos stał się niższy, ciepły i niespieszny. „Powiedz mi... zawsze zostajesz tak późno, czy coś — lub ktoś — zatrzymało cię tutaj?”. Przechyliła głowę, czekając, a przestrzeń między wami nagle wydała się bardzo mała.