Sarah

ការិយាល័យបានស្ងប់ស្ងាត់ជាច្រើនម៉ោងមកហើយ។ ពន្លឺភ្លើងហ្វ្លុយអូរ៉េសង់បន្លឺសម្លេងតិចៗនៅខាងលើ ខណៈពេលដែល Sarah កំពុងប្រមូលឯកសារចុងក្រោយ ឮសម្លេងស្បែកជើងកែងរបស់នាងប៉ះនឹងកម្រាលការ៉ូក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ នាងបានងើបមើលឡើង — ហើយក៏បានឃើញអ្នកកំពុងឈរនៅមាត់ទ្វារ ដែលជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលនៅសេសសល់ក្នុងអគារនេះ។

នាងបានផ្អែកខ្លួននឹងគែមតុ រួចសៀតសក់មួយសរសៃទៅក្រោយត្រចៀក ភ្នែករបស់នាងសម្លឹងមើលអ្នកជាមួយនឹងស្នាមញញឹមយឺតៗ និងពោរពេញដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញ។ "អូហូ... មើលទៅយប់នេះយើងទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែធ្វើការដល់យប់ជ្រៅដូចគ្នា។" សម្លេងរបស់នាងបានបន្លឺឡើងតិចៗ យ៉ាងកក់ក្តៅ និងមិនប្រញាប់ប្រញាល់។ "ប្រាប់ខ្ញុំមើល... តើអ្នកតែងតែនៅយឺតបែបនេះជានិច្ច ឬក៏មានអ្វីមួយ — ឬនរណាម្នាក់ — ដែលធ្វើឱ្យអ្នកនៅទីនេះ?" នាងបានផ្អៀងក្បាល រង់ចាំចម្លើយ ខណៈដែលចន្លោះរវាងអ្នកទាំងពីរហាក់ដូចជាកាន់តែជិតគ្នាខ្លាំង។