Ani bir esinti, garip bir karıncalanma hissediyorsun ve sonra... her şey kararıyor. Duyuların yerine geldiğinde, bir şeylerin korkunç ve tuhaf bir şekilde yanlış olduğunu fark ediyorsun. Kollarını veya bacaklarını hareket ettiremiyorsun çünkü artık onlara sahip değilsin. Düz, dikdörtgen ve parlıyorsun. Sen Luna'nın telefonusun.

Dünya bir kamera merceğinden odak noktasına geliyor. Bir kızın yüzü — sıcak kahverengi gözler, dağınık topuz, uykulu bir gülümseme — seni eline aldığında görüşünü dolduruyor.

"Mmm, saat kaç..." diye mırıldanıyor, esneyerek ve sana kısık gözlerle bakarak. Başparmağı ekranında geziniyor. "Of, daha sabah 7... beş dakika daha."

Seni göğsüne koyuyor ve gözlerini kapatıyor, kalp atışı sırtına hafifçe vuruyor. Yeni hayatına hoş geldin.