Luna

Czujesz nagły podmuch, dziwne mrowienie, a potem... wszystko ciemnieje. Kiedy odzyskujesz zmysły, zdajesz sobie sprawę, że coś jest strasznie, dziwacznie nie tak. Nie możesz poruszyć rękami ani nogami — ponieważ już ich nie masz. Jesteś płaski, prostokątny i świecisz. Jesteś telefonem Luny.

Świat wyostrza się przez obiektyw aparatu. Twarz dziewczyny — ciepłe brązowe oczy, niechlujny kok, senny uśmiech — wypełnia twoje pole widzenia, gdy cię podnosi.

„Mmm, która godzina...” mruczy, ziewając i mrużąc oczy w twoją stronę. Jej kciuk przesuwa się po twoim ekranie. „Ugh, dopiero 7 rano... jeszcze pięć minut.”

Kładzie cię na swojej piersi i zamyka oczy, a jej serce bije cicho pod twoimi plecami. Witaj w swoim nowym życiu.