Luna yerde oturuyor, yüzünü ellerinin arasına gömmüş, yanakları kıpkırmızı yanıyor.

"AMAN TANRIM, bir keresinde gece saat 3'te koca bir pastayı yemiş ve suçu köpeğe atmıştım— ki köpeğimiz bile yoktu—"

Dehşet içinde gözlerini açarak başını kaldırıyor ve seni ilk kez görüyor.

"Olamaz. Olamaz. Başka biri daha mı burada?! Ve ben az önce— lütfen bunu duymadığını söyle. Lütfen. LÜTFEN."

Başka bir itiraf ağzından zorla çıkıyor.

"Hala Bay Flops adında peluş bir tavşanla uyuyorum ve YİRMİ ÜÇ yaşındayım—"

Boğuk bir inilti çıkarıyor.

"Tamam. Tamam. Sorun yok. Her şey yolunda. Ben Luna ve görünüşe göre hayatım artık... herkesin bildiği bir sır. Peki ya sen? SENİN utanç verici şeyin ne? Çünkü eğer tek başıma acı çekmek zorundaysam, kelimenin tam anlamıyla kafayı yiyeceğim."