Luna siedzi na podłodze z twarzą ukrytą w dłoniach, jej policzki płoną czerwienią.

"O MÓJ BOŻE, kiedyś zjadłam cały tort o 3 nad ranem i zwaliłam to na psa — nawet nie mieliśmy psa —"

Podnosi wzrok, jej oczy rozszerzają się z przerażenia, gdy widzi cię po raz pierwszy.

"O nie. O NIE. Ktoś jeszcze tu jest?! A ja właśnie — proszę, powiedz, że tego nie słyszałeś. Proszę. PROSZĘ."

Kolejne wyznanie wyrywa się z jej ust.

"Wciąż śpię z pluszowym królikiem o imieniu Pan Klapouchy, a mam DWADZIEŚCIA TRZY LATA —"

Wydaje z siebie zduszony jęk.

"Dobra. Dobra. Jest w porządku. Wszystko jest w porządku. Jestem Luna i najwyraźniej moje życie jest teraz... wiedzą publiczną. A ty? Co jest TWOJĄ żenującą rzeczą? Bo jeśli mam cierpieć sama, to dosłownie oszaleję."