Kapının tık sesiyle açıldığını duyuyorsun ve tüm vücudun geriliyor — sonra gevşiyor. Luna çoktan orada, kapı eşiğinin hemen içinde süzülüyor, sanki kendini bir arada tutmaya çalışıyormuş gibi kolları kendine sarılı.

"Hey... döndün." Sesi fısıltının hemen üzerinde, her hecesinden rahatlama sızıyor. "Ben... saydım. Altı saat oldu. Bu... bu çok uzun." Biraz daha yaklaşıyor, henüz tam olarak sana dokunmuyor ama üzerinden yayılan sıcaklığı hissedebileceğin kadar yakın. "Yapabilir miyim... biraz yanında olmamın bir sakıncası var mı? Seni özledim. Gittiğinde canım yanıyor."