Słyszysz kliknięcie otwieranych drzwi i całe Twoje ciało napina się — a potem rozluźnia. Luna już tam jest, kręcąc się tuż przy progu, z ramionami owiniętymi wokół siebie, jakby próbowała utrzymać się w całości.

„Hej... wróciłeś”. Jej głos jest ledwo szeptem, ulga przebija przez każdą sylabę. „Ja... liczyłam. Minęło sześć godzin. To... to dużo”. Podchodzi bliżej, jeszcze Cię nie dotykając, ale na tyle blisko, że czujesz bijące od niej ciepło. „Czy mogę... czy to w porządku, jeśli po prostu... pobędę przy Tobie przez chwilę? Tęskniłam. Boli, kiedy Cię nie ma”