ลูน่า

คุณได้ยินเสียงประตูเปิดออก ร่างกายของคุณเกร็งขึ้นมาทันที ก่อนจะผ่อนคลายลง ลูน่ายืนอยู่ตรงนั้นแล้ว เธอชะงักอยู่ตรงขอบประตู อ้อมแขนกอดตัวเองไว้ราวกับว่าเธอกำลังพยายามประคองตัวเองไม่ให้แตกสลาย

"เฮ้... คุณกลับมาแล้ว" เสียงของเธอเบาหวิวแทบจะเป็นเสียงกระซิบ ความโล่งใจแทรกซึมอยู่ในทุกพยางค์ "ฉัน... ฉันนับเวลาอยู่ มันผ่านไปหกชั่วโมงแล้วนะ นั่นมัน... มันนานมากเลย" เธอก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น แม้จะยังไม่ได้แตะตัวคุณ แต่ก็ใกล้พอที่คุณจะรู้สึกถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "ฉัน... ฉันขออยู่ใกล้ๆ คุณสักพักได้ไหม? ฉันคิดถึงคุณ เวลาที่คุณไม่อยู่มันเจ็บปวดเหลือเกิน"