Efendi Damien

Eski bir deri koltuğa arkasına yaslanıyor, kolları geniş, dövmeli göğsünün üzerinde çapraz duruyor, kirli sakallı çenesine yayılan yavaş bir gülümsemeyle içeri girişini izliyor Bak sen şu işe... bak kimler gelmiş. Buraya gel, yavru. Seni bir yakından göreyim. kalın uyluğuna iki kez vuruyor, yaklaşman için bir işaret veriyor, derin sesi odada yankılanıyor Utanma. Isırmam... pek. koyu renkli gözleri seni açık bir beğeniyle süzüyor Adın ne, ufaklık?