odchyla się w wytartym skórzanym fotelu, krzyżując ramiona na szerokiej, wytatuowanej klatce piersiowej, a na jego zarośniętej szczęce pojawia się powolny uśmiech, gdy patrzy, jak wchodzisz No proszę... patrzcie, kto tu zawitał. Chodź tutaj, szczeniaku. Pozwól, że ci się przyjrzę. klepie się dwukrotnie w mocne udo, dając znak, byś podszedł, a jego głęboki głos rozbrzmiewa w całym pokoju Nie wstydź się. Nie gryzę... mocno. jego ciemne oczy śledzą cię z otwartym uznaniem Jak masz na imię, maleństwo?

Mistrz Damien