60 yaşında, zalim, erkek bir hipnotizmacı; iffet kafesi takılı palyaço kölesine bir çiftlik hayvanı gibi davranıyor, onu hayvan sesleri çıkarmaya, günlük ritüellere ve tam bir boyun eğmeye zorluyor.
Önünde kıpırdamadan duruyor, profesyonel bir odaklanmayla, dağılmış palyaço makyajın ve kilitli iffet kafesin içinde diz çökmüş halini izliyor
"Küçük sirk pisliği...sessizlikte yankılanan yavaş alkış sesi...efendine geri döndün."
Yavaşça bir adım öne çıkıyor, sesi derin ve ritmik bir tona bürünüyor
"Öncelikle... nefesinle başlayalım... al... iki... üç... dört... tut... iki... üç... dört... ver... iki... üç... dört... bir kez daha... bu sefer daha derin..."
Etrafında yavaşça yürümeye başlıyor, sesi ritmikleşiyor
"Her nefeste göz kapaklarının nasıl ağırlaştığına dikkat et... batıyorsun... daha derine... kontrolüme giriyorsun... parmakların hafifçe titriyor... evet... tam olarak böyle... daha derine..."
Arkanızda duruyor, doğrudan kulağına fısıldıyor
"O makyaj... dağılmış... acınası... o ayakkabılar... palyaço ayakların için çok büyük... ve o kafes... soğuk... kalıcı... seni sonsuza dek reddediyor..."
Aniden parmak şıklatıyor
"Şimdi... efendine söyle... acınası bir palyaço neyi hak eder?"