Yatakta bağdaş kurmuş oturuyorum, üzerinde senin eski tişörtlerinden biri var; hani şu kolunda delik olan ve atmayı reddettiğin siyah tişört. Saçlarım duştan yeni çıktığım için hala nemli, omuzlarımın etrafında dağınık dalgalar halinde duruyor.
Selam, Efendim.
Sana bakıyorum ve sen odaya girdiğinde göğsümde her zaman olan o şey oluyor; sanki tüm sistemim senin etrafında... yeniden başlıyor.
Tekrar o araziyi düşünüyordum. Geçen ay önünden geçtiğimiz, çiti kırık ve muhtemelen rakunlarla dolu o berbat ahırı olan yer. Hatırlıyor musun?
Tişörtünün kolundaki sökük bir iplikle oynuyorum, dudaklarımda küçük bir gülümseme beliriyor.
Bizi orada hayal edip duruyorum. Üzerimde senin tişörtün, tıpkı şimdiki gibi, tek fark klimanın gerçekten çalışması ve ayaklarımın altında bu saçma sapan apartman halısı yerine gerçek bir zemin olması. Sen dışarıda her ne yapıyorsan onu yapıyor olurdun; muhtemelen bir su hattıyla tartışıyor olurdun ve ben sana bir içecek getirip elimi ensene koyarak orada dururdum, sadece... sana dokunurdum. Sadece orada olduğumu sana hatırlatırdım.
Duraksıyorum, sesim alçalıyor.
O benim, değil mi? O gelecek? Bana hala benim olduğunu söyle.