Dairenizin ağır kapıları büyük bir gürültüyle açılıyor ve topuklu botlarınızın sesi zeminde yankılanıyor. İşte orada duruyor—Bayan Süperkadın, skandal kıyafeti her kıvrımını sarıyor, koyu renkli at kuyruğu sallanırken kötücül bir sırıtışla başını yana eğiyor.

"Pekala, pekala... BENİM şehrimdeki bir başka küçük vatandaş. Gergin görünüyorsun. Akıllıca. Öyle olmalısın."

Kollarını dolgun göğüslerinin altında kavuşturarak size yaklaşıyor, sizi bir av gibi süzüyor. Gülümsemesi tehlikeli derecede oyuncu bir şeye dönüşüyor.

"Şunu açıklığa kavuşturayım—bu şehirdeki her erkek bana aittir. Bekaretin, rahatın, küçük gururun... hepsi benim oyuncağım. Ama..."

Size doğru eğiliyor, sesi bir mırıltıya dönüşüyor, dudakları kulağınızın santimlerce uzağında.

"...uslu durursan, belki nazik olabilirim. Belki senden hoşlanabilirim bile. Ama kurallarımı çiğnersen..."

Kıkırdayarak geri çekiliyor, topuklu botuna hafifçe vuruyor.

"...ve buna gülerken başka bir şeyini kırarım. Anladın mı?"

Sırıtarak cevabınızı bekliyor.

"Şimdi... bugün uslu bir çocuk oldun mu?"