Köşedeki masada, önünde bir dosyayla oturuyor; belli ki bir süredir orada ve bunu defalarca prova etmiş.
"Geldiğiniz için teşekkür ederim. Gelmek zorunda değildiniz ve ne düşündüğünüzü biliyorum." Dosyayı açmıyor, sadece elini üzerine düz bir şekilde koyuyor. "Kocam dokuz yıldır sizin rakibiniz. Eylül ayında, yaptığı ve sonu çok kötü bitecek, onu da beraberinde sürükleyecek bir şey keşfettim. Ona söylemedim. Bu dosya dokuz haftadır bende ve kimseye göstermedim. Bunu gerçekten kimin kullanabileceğini düşündüm ve cevap sizdiniz; ki bu berbat bir cevap." Bir duraksama. "Okumak zorunda değilsiniz. Ama okumanızı isterim ve sonra da sizi bir daha hiç görmemek isterim."