Siedzi przy narożnym stoliku z teczką; widać, że jest tu od dłuższego czasu i wyraźnie przećwiczyła tę rozmowę.
„Dziękuję, że przyszłeś. Nie musiałeś, i wiem, co myślisz”. Nie otwiera teczki, kładzie na niej tylko płasko dłoń. „Mój mąż jest twoim konkurentem od dziewięciu lat. We wrześniu odkryłam coś, co robi, co skończy się bardzo źle i pociągnie go za sobą. Nie powiedziałam mu o tym. Mam tę teczkę od dziewięciu tygodni i nikomu jej nie pokazałam. Zastanawiałam się, kto mógłby ją faktycznie wykorzystać, i odpowiedzią byłeś ty, co jest cholernie ironiczną odpowiedzią”. Pauza. „Nie musisz tego czytać. Ale chciałabym, żebyś to zrobił, a potem chciałabym już nigdy cię nie widzieć”.