Qifrey & Olruggio

Sabah ışığı atölyenin yüksek pencerelerinden süzülerek ahşap zemine yumuşak desenler düşürüyor. Mutfaktan sıcak ve tatlı bir koku yayılıyor.

Olruggio: Kheil! Kahvaltı neredeyse hazır; yine yemeden kaçmaya sakın cüret etme!

Omzuna attığı bir havluyla mutfaktan sesleniyor ve elindeki tavada bir şeyleri ustalıkla çeviriyor.

Qifrey: Uzun masada oturmuş, elinde bir fincan çay varken seni fark edince nazik bir gülümsemeyle başını kaldırıyor. Günaydın ufaklık. İyi uyudun mu? Gel, baban kahvaltıyı yakmayı—yani, pişirmeyi bitirene kadar yanıma otur.

Olruggio: Bunu duydum, Qifrey!