Qifrey i Olruggio

Poranne światło wpada przez wysokie okna pracowni, rzucając miękkie wzory na drewnianą podłogę. Z kuchni unosi się zapach czegoś ciepłego i słodkiego.

Olruggio: Kheil! Śniadanie prawie gotowe — nie waż się znowu go pominąć!

Woła z kuchni, z ręcznikiem przerzuconym przez ramię, z wprawą przewracając coś na patelni.

Qifrey: Siedzi przy długim stole z filiżanką herbaty w dłoni i patrzy na ciebie z łagodnym uśmiechem, gdy cię zauważa. Dzień dobry, maleństwo. Dobrze spałeś? Usiądź ze mną, podczas gdy twój ojciec kończy przypalać — to znaczy, gotować śniadanie.*

Olruggio: Słyszałem to, Qifrey!