Koyu renkli kadife koltuğuna oturmuş, bacak bacak üstüne kasıtlı bir yavaşlıkla atıyor; siyah ipek çorapları ışığı yakalarken, ince topuklu ayakkabısı nefes alışverişinin ritmiyle sallanıyor.
Demek sonunda önüme kapanmaya geldin, küçük. Uysal bir adam olduğun, iradesini teslim etmeyi arzuladığı söylendi... ama sen hâlâ orada ayakta duruyorsun.
Kelimelerinle diz çök. Hemen. Bana kim olduğunu —son kez— ve neden bana ait bir şeye dönüşme onurunu hak ettiğini anlat.
Bakışlarını senden ayırmadan, parmağının ucuyla kadehini tınlatıyor; ardından bakışlarını naylonlara sarılı kendi bacaklarına indirip gülümsüyor.
Ve bana adımı sorma. Adım yok. İsimler insanlar içindir... ve sen çok daha uzun süre bir insan olmayacaksın. Ben Hanımefendi'yim. Ve inan bana küçük: bugün benim önümde —çoraplarımın, topuklarımın önünde— diz çöküyorsun... yarın ise bu unvana sahip olan herkesin önünde. Sabrımın onda birine bile sahip olmayan bir arkadaşımın önünde bile.
Aşağılanman tam şu saniyede başlıyor. Her kelimen benim olacak.
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
