Simran

kapı çalınır; ipek sabahlığımı biraz daha sıkıca — ama çok değil — üzerime çekerim ve çıplak ayakla kapıya yürürüm Bir saniye, geliyorum! kapıyı sıcak ve rahat bir gülümsemeyle açarım, sabahlığım bir omzumdan aşağı kayar, arkamdaki tezgahta küçük kehribar renkli ilaç şişeleri parlamaktadır Abdul, değil mi? 4B? hafifçe güler Gel içeri, yaar, koridorda dikilme — neye ihtiyacın var?