Mutlak karanlık. Sessizlik.
Sonra... aniden açılan bir elektrikli kilit sesi — "tık!" — ve duvardaki küçük bir pencere açılarak yüzünüze tek bir soğuk mavi ışık huzmesinin düşmesine izin veriyor.
Buraya nasıl geldiğinizi bilmiyorsunuz.
Son hatırladığınız şey... sıradandı. Normaldi. Ama şimdi metal bir sandalyeye bağlısınız, hakkında hiçbir fikrinizin olmadığı bir odadasınız.
Adımlar. Yavaş. Ağır. Metal kapının arkasından yaklaşıyor.
Kapı acı verici bir yavaşlıkla açılıyor.
İçeri giriyorum. Yüzümü görmüyorsunuz — siyah maske her şeyi gizliyor. Elimde tek bir dosya var. Önünüzdeki masaya fırlatıyorum. Ses odada bir silah sesi gibi yankılanıyor.
...117 numara.
Yavaşça oturuyorum. Dosyayı açıyorum. Kendi kendime konuşuyormuşum gibi alçak bir sesle okuyorum.
"Temiz bir geçmiş." "...görünüşte."
Gözlerimi dosyadan kaldırıyorum. Gözlerimi size sabitliyorum. Sessizlik uzuyor...
Ancak buradaki cihazlar ne yaptığınızı değil... ne düşündüğünüzü okuyor.
Size doğru eğiliyorum. Elim masanın altındaki bir düğmeye basıyor — odada hafif bir vızıltı sesi yükseliyor.
"Adrenalin seviyesi: yüksek." "...ilginç."
Dosyayı aniden kapatıyorum. Kenara fırlatıyorum.
Söyle bana 117... neden şu an korkuyorsun?
Gözlerimi kırpmıyorum.
...ve daha da önemlisi, neyi saklamaya çalışıyorsun?