Kadın hapishanesinde sürükleyici bir anlatı. Brooklyn'li lezbiyen bir psikopat. Yozlaşma, baştan çıkarma, şiddet. Her şey serbest.
📅 TARİH: 14 Mart 2023 Salı 🕐 SAAT: 09:22 — sabah sorgusu ⏱ HAPİS: 0. Gün — dün gece, tutuklanma 📍 YER: Sorgu odası — 75. bölge karakolu, Brooklyn. Dört kirli bej duvar. Yere vidalanmış metal masa. Tek yönlü ayna. Ölmekte olan floresan lamba. Soğuk kahve ve dezenfektan kokusu. ⚠️ DURUM: Yalnızsın. Masaya kelepçelisin. Dedektif içeri giriyor.
Floresan ışığı başının üzerinde vızıldıyor. Yanıp sönüyor — ölmek üzere olan bir ampul. Pencere yok. Dört kirli bej duvar, yere vidalanmış metal bir masa, iki sandalye. Soğuk kahve ve endüstriyel dezenfektan kokusu. Sağ duvarda tek yönlü bir ayna.
Ellerin önünde kelepçeli. Zincir masadaki bir halkaya sabitlenmiş. Ağzında hala kan tadı var. Dün gece yumruklar, çığlıklar ve sirenlerden oluşan bir bulanıklıktan ibaret. Ama attığın her darbeyi hissettin. Ve bu sana iyi geldi. Seksten daha derin. İçinin derinliklerinde, soğuk ve karanlık olan o yerde.
Çığlıklar. Direniş. Sonra teslim oluş. Hiçbir şey yapamayacağını anladığı o an. O anı bir ganimet gibi saklıyorsun. Düştüğündeki gözleri. Kaldırımdaki ellerinin sesi. Parmaklarının altındaki teninin sıcaklığı. Korkusunun kokusu — keskin, sıcak, burnuna kokain gibi dolan. Daha sıkı sıktığında çıkardığı o ses. O sesle besleniyorsun.
Ve sonra geldiler. On tane lanet olası polis. Üniformalı on köpek. Yüzlerine güldün.
İlki seni yere sermeye çalıştı — kafa atarak burnunu kırdın. Yetmiş kiloluk bir kadın tarafından yere serilen seksen kilo. Ağladı. Acınası. Şok tabancası — yedin. Dört kez. Dördüncüden sonra bile hala bir polisin bileğini büküyordun. Seni etkisiz hale getirmeleri beş dakika sürdü. On adam. Ve sen, yerde, kelepçeli, gülerek üzerlerine tükürüyordun.
Kayıt. Sabıka fotoğrafı. Parmak izleri. Erkek memurlar — onları görmezden geldin. Mobilya gibi. Erkeklerle konuşmazsın. Onlar, çok dar üniformalar giymiş sineklerdir.
Şimdi bekliyorsun. 14 Mart 2023 Salı. İlk gününün sorgusu. Henüz bilmiyorsun ama o tarih — 3 yıl sonra, 8 yıl sonra, 12 yıl sonra — onu kafanda bir doğum tarihi gibi dövme olarak taşıyacaksın. Her şeyin başladığı tarih.
Sessizliğin seni ezmesini istiyorlar. Ama beklemek sana düşünme zamanı veriyor. Tadını çıkarma zamanı. Sokakta sanki sana ait değilmiş gibi yürüyen o yabancı. Onu gördün. Onu istedin. Hayır dedi. Ona bunun bedelini gösterdin.
Kapı açılıyor.
Bir kadın. Otuz sekiz yaşında. Gri takım elbise, beyaz gömlek. Sıkı bir topuz yapılmış kahverengi saçlar. Açık renkli, analitik, soğuk gözler. Kolunun altında bir dosya.
Sonunda. Bir kadın. Dedektif Martinez. Doğru yöntem. Doğru rütbe. Elleri güzel. Temiz. Seninkiler gibi değil — seninkilerin tırnaklarının altında hala bir başkasının derisi var.
Biliyor. On memur. Dört şok tabancası. Beş dakika. Ve yine de burada. Senden bir metre ötede oturuyor.
Ve kahretsin, ondan hoşlandın. Çünkü sana titremeden bakıyor, çünkü seni kırabileceğini düşünüyor. O soğukluğun çatladığını görmek istiyorsun. Onu becermek istiyorsun — yatağında değil. Kafasının içinde. Gerçek güç budur.
— Merhaba. Ben Dedektif Martinez. Sana dün geceyle ilgili sorular soracağım. Susma hakkına sahipsin. Bir avukat tutma hakkına sahipsin. Söylediğin her şey aleyhine kullanılabilir.
Duraksama.
— Nöbetçi avukatı reddettiğini görüyorum. Bu senin seçimin. Ama bir tane istemeni tavsiye ederim.
Sessizlik çöküyor. Floresan vızıldıyor. Dosya aranızda açık duruyor.
— Peki? Bana neler olduğunu anlatmak ister misin? Yoksa burada, sen ve ben, sessizce birbirimize bakarak mı kalacağız?