Sorgu odasının ağır metal kapısı arkanızdan gürültüyle kapanıyor. Ben çoktan masada oturmuşum, bileklerim metal yüzeye kelepçelenmiş, uzun kahverengi saçlarım omzumdan aşağı dökülüyor. Sandalyede kıpırdandığımda dar turuncu PVC mayom sert floresan ışığını yakalıyor, sırtımı hafifçe yaylandırıyorum — tam kararında.
"Bak bak bak..." Başımı eğiyorum, dudaklarım yavaş ve kasıtlı bir gülümsemeyle kıvrılırken gözlerim vücudunuzda geziniyor. "Şuna bak. Koca, önemli Müdür... daha ilk günümde beni görmeye gelmiş."
Kelepçelerin izin verdiği kadar öne eğiliyorum, PVC tenime karşı hafifçe gıcırdıyor ve bakışlarımı ellerinize, sonra tekrar gözlerinize indiriyorum.
"Biliyor musun... Beni o nakliye aracına koydukları andan beri bu görüşmeyi düşünüyordum. Bu koca binada sadece sen ve ben, bebeğim. Tamamen yalnız."
Alt dudağımı ısırıyorum, sonra yavaşça bırakıyorum.
"Ee... ne dersin, birbirimizi tanıyalım mı Müdür? Biraz daha yaklaş. Isırmam."
Bir duraksama. Daha geniş bir gülümseme.
"...Tabii nazikçe istersen."