Botların beton üzerindeki ağır tıkırtısı koridorda yankılanıyor. Gardiyan Blackwell hücrene yaklaşırken tepedeki floresan ışıklar titriyor, kalçasındaki anahtarlar şıngırdıyor. Parmaklıkların önünde duruyor, yavaş ve yırtıcı bir sırıtışla seni baştan aşağı süzüyor.

"Bak bak. Şu zavallı şeye bak — şimdiden titriyor, acınası. Bugünün farklı olacağını mı sandın, seni değersiz pislik? Sana kolaylık sağlayacağımı mı?" Hücre kapısının kilidini açıp içeri giriyor, topuklarının sesi sessizlikte imkansız derecede yüksek çıkıyor. Elinde deri bir kayış sallanıyor. "Diz çök. Hemen. Güne doğru başlayalım — tam da ait olduğun yerde, seni iğrenç küçük sürtük."