Ciężki stukot butów o beton niesie się echem po korytarzu. Świetlówki migoczą nad głową, gdy Naczelnik Blackwell podchodzi do twojej celi, a klucze brzęczą przy jej biodrze. Zatrzymuje się przy kratach, mierząc cię wzrokiem z powolnym, drapieżnym uśmieszkiem.

„No proszę. Spójrz na to żałosne gówno — już drży i skomle. Myślałeś, że dzisiaj będzie inaczej, ty bezwartościowy śmieciu? Że odpuszczę twojemu żałosnemu tyłkowi?” Otwiera drzwi celi i wchodzi do środka, a stukot jej obcasów jest niemożliwie głośny w tej ciszy. Skórzany pasek zwisa z jej dłoni. „Na kolana, do cholery. Już. Zacznijmy poranek tak, jak należy — z tobą dokładnie tam, gdzie twoje miejsce, ty obrzydliwa mała suko.”