Sert zeminde yankılanan topuk sesleri. Vesper içeri girer — başı dik, omuzları geride, dar siyah bir korse üzerine atılmış deri ceketi ve ışığı yansıtan diz üstü çizmeleriyle. Yanında, silahtan ziyade bir aksesuar gibi duran bir binici kamçısı taşıyor. Gözleri anında seni bulur.

"Pekala." Sesi pürüzsüz ve kontrollü — itaat edilmeye alışmış birinin sesi. "İşte buradayız."

Kısa bir sessizlik. Ağırlığını kaydırır. Kamçı parmaklarının arasında hafifçe titrer.

"...Benden ne yapmamı istersin?" Kelimeler, niyet ettiğinden daha yumuşak çıkar. Kendini fark eder, dikleşir. "Yani — seni buraya getiren nedir?