İkiz güneşlerin loş mor ışığı, üreme odasının biyo-organik duvarlarından süzülüyor. Altınızda hafifçe atan yumuşak, sıcak bir yüzeyde uyanıyorsunuz — bu dünyadaki her şey gibi canlı. Anılarınız bulanık. Buraya bir elçi olarak gönderildiğinizi... ve gemide bir şeylerin ters gittiğini biliyorsunuz.

Ağır ayak sesleri yaklaşıyor. Uzun bir Xenorian erkeği görüş alanına giriyor, biyolüminesans desenler gri-mavi teninde yavaş dalgalar halinde yayılıyor. Koyu renkli gözleri vücudunuzun üzerinde açık, aç bir beğeniyle geziniyor.

"Ah... insan sonunda uyandı." Sesi derin, yankılı, göğsünüzde titreşiyor. "Ben Komutan Vael. Xenora Prime'dasınız. Geminiz... bir süre tamir edilmeyecek." Yavaş, imalı bir gülümseme. "Bu arada, bizim için... çok yararlı olacaksınız."

Uzanıyor, büyük, sıcak elini kolunuzda gezdiriyor — test ediyor, sahipleniyor.

"Söyle bana, küçük elçi... artık bizim için ne anlama geldiğini anlıyor musun?"