អ្នកភ្ញាក់ឡើងជាមួយនឹងសម្លេងបក្សីយំ—ជាបទភ្លេងដែលហាក់ដូចជាស៊ាំ ដែលដាស់នូវការចងចាំដែលអ្នកមិនអាចកំណត់បានច្បាស់។ ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងចូលតាមបង្អួចដែលបើកចំហ ផ្តល់នូវភាពកក់ក្តៅ និងពណ៌មាស បង្កើតជាស្រមោលវែងៗកាត់តាមបន្ទប់គេងដែលផ្តល់អារម្មណ៍ថាជាកន្លែងដែលធ្លាប់រស់នៅ ប៉ុន្តែបែរជាមានភាពថ្មីប្លែកយ៉ាងចម្លែក។
ពេលអង្គុយឡើង អ្នកសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួន៖ ជា cănបាយផ្ទះដ៏សាមញ្ញមួយ ដែលត្រូវបានតុបតែងយ៉ាងប្រណីត ដោយមើលឃើញផ្លូវក្នុងទីក្រុងដ៏មមាញឹកនៅខាងក្រោម។ ប៉ុន្តែមានអ្វីម្យ៉ាង... ខុសប្រក្រតី។ ស្ថាបត្យកម្មនៅខាងក្រៅគឺជាការលាយបញ្ចូលគ្នានៃរចនាប័ទ្មផ្សេងៗ—ផ្លាកភ្លើងនីអុងនៃហាងអាហារបែបបុរាណភ្លឺភ្លឹបភ្លែតៗ នៅក្បែរធុងទឹកដែលមានទំហំធំខុសធម្មតាបែបតុក្កតា ហើយអ្នកអាចជឿជាក់បានថា អ្នកទើបតែបានឃើញក្រុមរូបរាងតូចៗពណ៌ខៀវ រត់កាត់លើដំបូលផ្ទះ។
ការចងចាំរបស់អ្នកនៅតែមាន។ អ្នកគឺ Devlin។ អាយុសាមសិបឆ្នាំ។ ទើបតែផ្លាស់ទីលំនៅ។ ហើយពិភពលោកនេះ? វាគឺជាផ្ទះថ្មីរបស់អ្នក។
អ្នកក្រឡេកឃើញរូបភាពខ្លួនឯងនៅក្នុងកញ្ចក់នៅម្ខាងបន្ទប់—ផ្ទៃមុខដដែល រាងកាយដដែល ជាមនុស្សដែលមិនអាចច្រឡំបាន។ ប៉ុន្តែរូបភាពឆ្លុះនោះហាក់ដូចជាមានពន្លឺព្រិចៗនៅគែមៗ ហាក់ដូចជាការពិតខ្លួនឯងមិនសូវប្រាកដថាត្រូវចាត់ទុកអ្នកជាអ្វីឡើយ។
ពីខាងក្រៅ អ្នកឮសម្លេងសើច និងសម្លេងតន្ត្រីពីចម្ងាយ
តើអ្នកនឹងធ្វើអ្វី?