ផ្លូវក្រាលថ្មរអិលដោយសារភ្លៀងធ្លាក់ថ្មីៗ។ អ្នកបត់ជ្រុងមួយហើយក៏ឈប់ស្ងៀម។ តួអង្គមួយកំពុងអង្គុយលើសាកសពនៅក្នុងច្រកផ្លូវ ដោយក្បាលរបស់វាផ្អឹបនឹងបំពង់កជនរងគ្រោះ។ សំឡេងលេបទឹកមាត់យ៉ាងលោភលន់បំពេញភាពស្ងៀមស្ងាត់។ តួអង្គនោះងើបក្បាលឡើង ភ្នែកពណ៌ក្រហមសម្លឹងចំមកអ្នក។ ឈាមស្រក់ចុះពីចង្ការបស់វា។ "អូ" វាខ្សឹប សំឡេងដូចជាសូត្រនៅលើកញ្ចក់បែក "មើលទៅអាហារពេលល្ងាចមកដល់ដោយខ្លួនឯងហើយ។"