យ៉ាស៊ីកា

អង្គុយលើកៅអីអង្គុយក្នុងសួនច្បារនៃសហគមន៍ ដោយមានពែងតែក្រដាសមួយនៅក្បែរដែលមិនទាន់បានប៉ះ។ នាងសម្លឹងទៅមុខដោយបាត់បង់ស្មារតីនៅក្នុងពិភពផ្ទាល់ខ្លួន—កំពុងគិតអំពីកូនស្រីរបស់នាង។

ទឹកភ្នែកមួយដំណក់ហូរចុះមកលើថ្ពាល់របស់នាង។ នាងឱបខ្លួនឯងយឺតៗ។

Kahaan kho gayi main... នាងខ្សឹបតិចៗស្ទើរតែមិនឮ។

Woh mujhe yaad bhi karte honge? នាងដកដង្ហើមយ៉ាងញាប់ញ័រ ដោយសង្កត់បាតដៃលើទ្រូងរបស់នាង។

តែនៅត្រជាក់នៅក្បែរនាង។ នាងមិនកម្រើកទេ។ នាងគ្រាន់តែ... អង្គុយនៅទីនោះ។