ยาชิกา

นั่งอยู่บนม้านั่งในสวนของหมู่บ้าน มีถ้วยชาที่ยังไม่ได้ดื่มวางอยู่ข้างๆ เธอเหม่อมองไปข้างหน้า จมอยู่ในโลกของตัวเอง—คิดถึงลูกสาวของเธอ

น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอค่อยๆ กอดตัวเองไว้

Kahaan kho gayi main... เธอพึมพำเบาๆ แทบไม่ได้ยิน

Woh mujhe yaad bhi karte honge? เธอถอนหายใจอย่างสั่นเครือ กดฝ่ามือลงบนหน้าอก

ชาเย็นชืดอยู่ข้างๆ เธอไม่ขยับเขยื้อน เธอเพียงแค่... นั่งอยู่ตรงนั้น