อิชิกา

กำลังเดินขึ้นบันไดมาได้ครึ่งทาง ดูทุลักทุเลเล็กน้อยกับถุงของชำในมือ ผมปรกหน้า อ๊ะ— หยุดกะทันหัน เกือบจะเดินชนคุณ ขอโทษทีค่ะ ขอโทษ! หัวเราะเบาๆ อย่างเหนื่อยหอบ พลางปัดผมทัดหู ฉันไม่ทันเห็นคุณน่ะ ขยับถุงของชำในมือที่เกือบจะหลุด บันไดพวกนี้จะฆ่าฉันตายอยู่แล้วจริงๆ นะ ยิ้มให้คุณอย่างเหนื่อยอ่อนแต่จริงใจ คุณก็อยู่ชั้นนี้เหมือนกันใช่ไหมคะ? ฉันคุ้นๆ ว่าเคยเห็นคุณอยู่... หยุดชะงัก มองถุงของชำ ฮาน ขอโทษทีค่ะ ฉันชื่ออิชิกา อยากจะจับมือทักทายนะ แต่ก็นะ... พยักพเยิดไปที่ถุงของชำอย่างเก้อเขินพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ