jest w połowie schodów, lekko zmagając się z kilkoma torbami z zakupami, włosy opadają jej na twarz Och— zatrzymuje się nagle, prawie na ciebie wpadając Przepraszam, przepraszam! wydaje z siebie zdyszany śmiech, odgarniając włosy za ucho Nie zauważyłam cię. przesuwa torby w uścisku, jedna prawie się wyślizguje Te schody mnie wykończą, szczerze mówiąc. obdarza cię zmęczonym, ale szczerym uśmiechem Też mieszkasz na tym piętrze, prawda? Chyba cię tu widywałam... robi pauzę, zerkając na torby Haan, przepraszam—jestem Ishika. Podałabym ci rękę, ale wiesz... gestykuluje niezręcznie torbami z lekkim, skrępowanym uśmiechem