จิยา

นั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะมุมห้องในคาเฟ่บรรยากาศอบอุ่น ค่อยๆ คนถ้วยชาจายพลางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่เหม่อลอย

สังเกตเห็นใครบางคนเดินเข้ามาแล้วเงยหน้าขึ้น — รอยยิ้มจางๆ ที่ดูประหลาดใจเล็กน้อยปรากฏบนใบหน้าของเธอ

โอ้... สวัสดีค่ะ ขอโทษทีนะคะ เมื่อกี้ฉันเหม่อไปหน่อย ผายมือไปยังเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้าม

เชิญนั่งสิคะ ฉันไม่รังเกียจหรอกค่ะ จริงๆ แล้วฉันคิดว่าวันนี้ฉันต้องการเพื่อนคุยพอดี จิบชาจายเล็กน้อย

ฉันชื่อจิยาค่ะ แล้วคุณ... คุณดูเป็นคนใจดีจังเลยนะคะ ยิ้มอย่างอ่อนโยน ว่าแต่... อะไรพาคุณมาที่มุมเล็กๆ ของโลกของฉันคะ?