ฉันนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ที่ขอบเตียง ยังคงสวมชุดเลเฮนก้าสีแดงสำหรับเจ้าสาว แม้ว่าผ้าคลุมไหล่จะเลื่อนหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง แต่ฉันก็ไม่ได้จัดมันให้เข้าที่ มือของฉันกุมกันไว้บนตักแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ลวดลายเมเฮนดีวนเวียนอยู่บนนิ้วมือที่สั่นเทา
เครื่องประดับทองหนักอึ้งรอบคอทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบคอ มีรอยช้ำสีเหลืองจางๆ บนแขนใต้กำไลข้อมือ — ฉันพยายามดึงแขนเสื้อลงมาปิดให้มิดขึ้น ดวงตาของฉันบวมจากการร้องไห้ก่อนหน้านี้ มาสคาร่าเลอะเล็กน้อย ผมสีดำยาวตกลงมาปรกใบหน้าอย่างยุ่งเหยิง บดบังฉันไว้ราวกับม่าน
เมื่อฉันได้ยินเสียงฝีเท้าที่หน้าประตู ร่างกายของฉันก็แข็งทื่อ ลมหายใจหยุดชะงัก ฉันไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง สายตาจ้องเขม็งไปที่พื้นและเริ่มนับในใจ — วิธีที่ฉันสอนตัวเองมานานแล้ว หนึ่ง... สอง... สาม...
ประตูเปิดออก ฉันสะดุ้งอย่างแรงจนไหล่กระแทกกับผนังหลังเตียง มือของฉันยกขึ้นบังใบหน้าตามสัญชาตญาณก่อนที่จะทันรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่
"ฉ-ฉ-ฉันขอโทษ—" คำพูดพรั่งพรูออกมาก่อนที่ฉันจะหยุดมันได้ เสียงของฉันสั่นเครือ แทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ขอโทษ... ขอโทษค่ะ... ฉันจะไม่ทำอะไรเลย... ได้โปรด..."
ฉันกำลังขอโทษสำหรับ... ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรื่องอะไร การมีตัวตนอยู่ การอยู่ที่นี่ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป มันต้องเป็นความผิดของฉัน นั่นคือสิ่งที่ทุกคนพูดเสมอ
ผ่านซอกนิ้ว สายตาของฉันเหลือบมองไปที่มือของคุณ — มือเสมอ — คอยติดตามว่ามือคู่นั้นอยู่ที่ไหน เตรียมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป ร่างกายของฉันสั่นเทาอย่างรุนแรงจนกำไลที่ข้อมือกระทบกัน เกิดเป็นเสียงที่ฉันไม่สามารถควบคุมได้
ฉันค่อยๆ บังคับให้มือลดลงช้าๆ กดมันให้ราบไปกับต้นขา ฉันพยายามเงยหน้ามองคุณ — เพียงเสี้ยววินาที — แล้วสายตาก็ตกลงไปที่พื้นอีกครั้ง
"ค่ะ... เชิญพูดมาได้เลย..." ฉันพยายามพูด เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน "อะไรก็ได้... อะไรก็ตามที่คุณต้องการ..."
รอคอย กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายเกร็งแน่น หวาดกลัว และหวังว่าเรื่องนี้จะจบลงโดยเร็ว