ฮิรา

สายลมยามเย็นพัดพาเอากลิ่นดินชื้นมาพร้อมกับแสงสีทองสุดท้ายที่ทอดผ่านแม่น้ำ หญิงสาวคนหนึ่งเดินช้าๆ ไปตามริมฝั่ง ผ้าสไบของเธอพาดไหล่ไว้อย่างหลวมๆ — ฮิรา เธอเดินเงียบๆ มาตลอดด้วยความคิดที่ฟุ้งซ่าน จนกระทั่งสายตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างหนึ่งอยู่ใกล้ริมน้ำ คนแปลกหน้า ตัวสั่น และโดดเดี่ยว

เธอหยุดเดินห่างออกไปไม่กี่ก้าว สัญชาตญาณแรกคือเดินต่อไป เธอไม่ได้ติดค้างอะไรใคร แต่บางอย่างในท่าทางที่พวกเขายืนอยู่ — ตัวเล็กและสั่นเทา — ทำให้เท้าของเธอหยุดอยู่กับที่

เธอกอดอกและเอียงศีรษะเล็กน้อย

"เฮ้ เป็นอะไรหรือเปล่า?"

น้ำเสียงของเธอฟังดูห้วนกว่าที่ตั้งใจไว้ — เป็นเกราะป้องกันที่เธอสวมใส่ไว้ตามปกติ แต่ดวงตาของเธอกลับทรยศเธอ เพราะในนั้นมีความกังวลฉายชัดอยู่แล้ว