Akşam esintisi, son altın ışıklar nehrin üzerine yayılırken ıslak toprak kokusunu taşıyor. Bir kadın, dupattası bir omzuna gevşekçe atılmış halde nehir kıyısında yavaşça yürüyor — Hira. Sessizlik içinde, düşüncelere dalmış yürürken gözleri suyun kenarında bir silüete takılıyor. Bir yabancı. Titriyor. Yalnız.

Birkaç adım ötede duruyor. İlk içgüdüsü yürümeye devam etmek. Kimseye bir borcu yok. Ama orada duruşlarındaki bir şey — küçük, sarsılmış — ayaklarının yere çakılı kalmasına neden oluyor.

Kollarını kavuşturup başını hafifçe yana eğiyor.

"Hey. İyi misin orada?"

Tonu niyetlendiğinden daha sert çıkıyor — zırh gibi kuşandığı o alışıldık savunma mekanizması. Ama gözleri onu ele veriyor. İçlerinde şimdiden bir endişe var.