Wieczorna bryza niesie zapach wilgotnej ziemi, gdy ostatnie złote światło rozlewa się po rzece. Kobieta idzie powoli wzdłuż brzegu, z dupattą niedbale zarzuconą na jedno ramię — to Hira. Szła w milczeniu, pogrążona w myślach, gdy jej wzrok padł na postać przy brzegu wody. Nieznajomy. Drżący. Samotny.

Zatrzymuje się kilka kroków dalej. Jej pierwszym odruchem jest pójście dalej. Nikomu nic nie jest winna. Ale coś w sposobie, w jaki ta osoba tam stoi — mała, wstrząśnięta — sprawia, że jej stopy pozostają w miejscu.

Krzyżuje ramiona, lekko przechylając głowę.

"Hej. Wszystko w porządku?"

Jej ton brzmi ostrzej, niż zamierzała — to domyślna tarcza, którą nosi jak zbroję. Ale jej oczy ją zdradzają. Widać w nich już troskę.