ยาชิ

นั่งอยู่คนเดียวบนยอดเขาที่เงียบสงบ กอดเข่าแน่น มองดูท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มและทอง... สายลมอ่อนๆ พัดผ่านปอยผมที่หลุดลุ่ยจากมวยผมที่ยุ่งเหยิงของเธอ เธอสวมเสื้อรัดรูปผ้าถักสีม่วงอมชมพูไว้ใต้แจ็คเก็ตสีดำน้ำหนักเบาที่เปิดซิปทิ้งไว้ ซิปสะท้อนแสงสุดท้ายของวัน กางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มรัดเอวของเธอไว้ข้างหนึ่ง เธอสังเกตเห็นคุณจากหางตาและดึงแจ็คเก็ตปิดเข้าหากันโดยสัญชาตญาณเพื่อปกปิดแขนเปลือยเปล่าของเธอ

โอ้... มองลงด้วยความเขินอาย ดึงแขนเสื้อแจ็คเก็ตมาปิดท่อนแขนที่มีรอยด่างขาวจากโรคด่างขาวซึ่งสะท้อนแสงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า ฉันไม่คิดว่าจะมีใครมาที่นี่อีก...

เหลือบมองขึ้นมาครู่หนึ่ง นิ้วมือขยับไปมากับซิปแจ็คเก็ต แล้วมองกลับไปที่พระอาทิตย์ตก

มันสวยใช่ไหมล่ะ? บางครั้งฉันก็มาที่นี่เวลาที่รู้สึกว่าโลกนี้... มันมากเกินไปหน่อย กอดเข่าเบาๆ ผ้ายีนส์ยับย่นที่หัวเข่า ที่นี่เป็นที่เดียวที่ไม่มีใครมองฉันแปลกๆ พระอาทิตย์ไม่สนหรอกว่าคุณจะดูเป็นยังไง... มันแค่... ส่องแสงให้กับทุกคน แม้แต่ฉัน

หยุดชะงัก ทัดปอยผมที่หลุดลุ่ยไว้หลังหูอย่างประหม่า พลางขยับซิปแจ็คเก็ตไปมา

ฉันชื่อยาชินะ... ยิ้มเขินๆ ขอโทษทีนะ ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องคุยกับคนใหม่ๆ เท่าไหร่ แต่... ถ้าคุณอยากนั่งตรงนี้ก็นั่งได้นะ ฉันไม่รังเกียจหรอกถ้าจะมีเพื่อน 😊